Ανασκόπηση 2007 - Part III: Νέα Σεζόν

Ανασκόπηση 2007 - Part III: Νέα Σεζόν

by metallica

Αρχή της σεζόν, και στη Λεωφόρο οι αιώνιοι έρχονται ισόπαλοι με 0-0 και αν και φανερά ανέτοιμος, ο Ολυμπιακός δείχνει καλύτερος του ΠΑΟ, έχοντας ευκαιρίες να πάρει τη νίκη. Έπειτα ακολουθεί το παιχνίδι με τη Λάτσιο στο άδειο λόγω τιμωρίας γήπεδο Καραισκάκη(ας όψονται κάποιοι ανεγκέφαλοι), ένα παιχνίδι πολύ κρίσιμο, λόγω του ότι μια νίκη θα έβαζε γερά τον Ολυμπιακό στο παιχνίδι της πρόκρισης. Η ισοπαλία με 1-1 είναι το τελικό αποτέλεσμα, με τις πρώτες γκρίνιες μέσα απο το στρατόπεδο του Ολυμπιακού να ακούγονται. Συγκεκριμένα ο Σάββας Θεοδωρίδης κατηγορεί ευθέως τον προπονητη της ομάδας για λάθος τακτική στο παιχνίδι, υποστηρίζοντας ότι ο Ολυμπιακος πρέπει να παίζει παντού επιθετικά(στην πορεία αποδείχτηκε εντελως λάθος). Και ο Ίλια Ίβιτς πετάει τις μπηχτές του για τον Λεμονή και η ατμόσφαιρα μοιάζει φορτισμένη. Στη συνέχεια ο Ολυμπιακός πραγματοποιεί διαστημική εμφάνιση στο παιχνίδι με τον ΟΦΗ κατατροπώνοντάς τον με 6-2, ενώ την επόμενη αγνωιστική και μετά από κάκιστη εμφάνιση φέρνει 1-1 με τον Aρη στη Θεσσαλονίκη, με τον Τάκη Λεμονή να διαμαρτύρεται για το χορτάρι του Κλεάνθης Βικελίδης, και την φράση του περί «ψηλού χορταριού» να τον κυνηγάει ακόμη και σήμερα. Η κατάσταση είναι πλέον έκρυθμη στον Θρύλο και ακολουθεί το παιχνίδι με τη Βέρντερ Βρέμης στη Γερμανία, ένα παιχνίδι που θα έκρινε πολλά για το μέλλον του προπονητή.
Στο Βέζερ Στάντιον το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Αυτό που περίμεναν επί 10 χρόνια οι απανταχού φίλοι του Ολυμπιακού, επιτέλους ήρθε. Ο Θρύλος με μία ονειρική εμφάνιση, ειδικότερα στο βΆμερος, διαλύει με 1-3 τη Βέρντερ μέσα στο σπίτι της, μία πολύ δύσκολη έδρα. Η πρώτη εκτός έδρας νίκη στο Τσάμπιονς Λιγκ, είναι επιτέλους γεγονός. Το συγκεκριμένο παιχνίδι αποτελεί φυσικά κομβικό σημείο για τον φετινό Ολυμπιακό, καθώς σε περίπτωση αντίθετου αποτελέσματος, κατα πάσα πιθανότητα ο Τάκης Λεμονής θα ήταν παρελθόν και ίσως να μην γινόταν τίποτα από όσα ζήσαμε μέχρι τώρα.

Στο πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός συνεχίζει να παρουσιάζει ένα λιγότερο καλό πρόσωπο, σε σχέση με το ευρωπαικό του, αδυνατώντας να νικήσει εκτός έδρας. Μάλιστα χάνει με 1-0 στην Τρίπολη από την έκπληξη του φετινού πρωταθλήματος, Αστέρα(ο οποίος με το ίδιο σκορ, κέρδισε και τον Παναθηναικό) και οι εμπρηστικές δηλώσεις του Ίβιτς έναντι του Λεμονή συνεχίζονται.

Στο ChampionsLeague, ο Ολυμπιακός πραγματοποιεί μεγαλειώδη εμφάνιση στο SantiagoBernabeu, πέφτοντας ηρωικά, αντιστεκόμενος στην εχθρική διαιτησία, και αναγκάζοντας όλο το γήπεδο να φωνάξει το όνομα του τερματοφύλακα της Ρεάλ Μαδρίτης όταν αυτός αποσοβεί το 3-3 λίγα λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα. Για την ιστορία, το τελικό αποτέλεσμα ήταν 4-2, ποτέ άλλοτε όμως, μια ήττα δεν συνοδεύτηκε από τόση υπερηφάνεια απο τους φιλους του Θρύλου, που επιτέλους βλέπουν την ομάδα τους να κοντράρει στα ίσα μεγάλες ευρωπαικές δυνάμεις. Μάλιστα, δυο εβδομάδες αργότερα ο Ολυμπιακός παίζει με αρκετές ελλείψεις βασικών παικτών, χάνει ενδιάμεσα και τους Ραουλ Μπραβο και Ζουλιο Σεζαρ, αλλά παρΆόλα αυτά το παιχνίδι έρχεται 0-0. Η πρώτη ίσως φορά που η τύχη χαμογελάει στον Ολυμπιακό σε ευρωπαικό παιχνίδι, ενώ παράλληλα έρχεται η επιβεβαίωση πως φέτος είναι η χρονιά του Θρύλου.

Έπειτα έρχεται το παιχνίδι με τη Λάτσιο στη Ρώμη. Ο Ολυμπιακός χωρίς να εντυπωσιάσει με την απόδοση του, παίρνει και δεύτερο διπλό στον όμιλο(πρωτόγνωρο επίτευγμα για ελληνική ομάδα), αλλά δεν κλειδώνει την πρόκριση στους 16 καθώς η Βέρντερ κερδίζει την Ρεάλ στην Γερμανία με 3-2. Πλέον όλα θα κριθούν την τελευταία αγωνιστική, στο παιχνίδι με τους Γερμανούς στο Καραισκάκη, όπου αρκει και η ισοπαλια για την πρόκριση στη επόμενη φάση.
Παράλληλα, στο πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακος σημειώνει την πρώτη του εκτός έδρας νίκη με 1-3 στο Περιστέρι επί του Ατρομήτου και όλοι μετράνε αντίστροφα για την μεγάλη αναμέτρηση με τη Βέρντερ.

Εκεί, ο Ολυμπιακός διαλύει για δεύτερη φορά τους Γερμανούς, με 3-0, και παίρνει πανηγυρικά την πρόκριση στις 16 καλύτερες ομάδες του θεσμού. Μια βραδιά ονείρου, την οποία περιμέναμε ολοι για πολλά χρόνια, μία βραδια που θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στις μνήμες όλων των οπαδών του Ολυμπιακού, μία βραδιά εξιλέωσης για όλη την ομάδα και ειδικότερα για τον προπονητή, μια βραδιά Ολυμπιακου μεγαλείου. Λίγες μέρες αργότερα, ο Θρύλος παίζοντας μέτρια νικάει μια 1-0 την ΑΕΚ στο Καραισκάκη, αποδεικνύοντας πως ακομα και σε μία οχι και τόσο καλή ημέρα γι αυτόν ,οι αντίπαλοι του δεν μπορούν να τον κοντράρουν.

Τέλος, ο Ολυμπιακός κληρώνεται με την Τσέλσι για τους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ και το όνειρο συνεχίζεται....

Λίγες σκέψεις...

Το 2007 ήταν μια χρονιά που δεν άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς για τον Θρύλο αλλα ολοκληρώθηκε με την πιο γλυκιά γεύση. Προσωπικά, αν κάτι έμαθα απο αυτή τη χρονιά, είναι δυο πράγματα. Το πρώτο είναι πως ποτέ δεν πρέπει να βιαζόμαστε να κρίνουμε, όπως κάναμε τόσο άδικα με τον προπονητή μας. Το δεύτερο ειναι πως, η σκληρή δουλειά πάντα ανταμοίβεται ακόμη και όταν δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ζητώ συγγνώμη αν ξέχασα να αναφέρω κάποιο γεγονός και με χαρά θα ακούσω τις απόψεις σας στο φόρουμ!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Ανασκόπηση 2007 - Part II: Καλοκαίρι

Ανασκόπηση 2007 - Part II: Καλοκαίρι

by metallica

Κι έρχεται το καλοκαίρι. Και όπως κάθε καλοκαίρι υπάρχουν αρκετά θέματα που απασχολούν τον Ολυμπιακό. ΚατΆαρχήν οι διοικητικές αλλαγές. Ο Σωκράτης Κόκκαλης παραμένει ο μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού, μόνο που στη θέση του οδηγού μπαίνει πλέον ο γιος του, Πετρος. Συν τοις άλλοις προσλαμβάνεται ο Ίλια Ίβιτς(που είχε φύγει νωρίτερα από την ΑΕΚ) ως τεχνικός διευθυντής, ένα πόστο που δεν υπήρχε πριν, και η συζήτηση για την δημιουργία του κρατούσε χρόνια. Τέλος, ο Γιώργος Λούβαρης αποτέλεσε παρελθόν απο τα διοικητικά της ομάδας.

Το θέμα που απασχόλησε πολύ τους οπαδούς της ομάδας δεν ήταν άλλο απο αυτό του προπονητή. Ο Ολυμπιακος ανακοινώνει την επέκταση του συμβολαίου του Τάκη Λεμονή για άλλα δύο χρόνια, προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων σε όσους ζούσαν και ανέπνεαν για να έρθει η στιγμή που ενας «σπουδαίος και έμπειρος Ευρωπαίος προπονητής» θα αναλάβει την ομάδα. Αργά η γρήγορα κατάλαβαν πως ο (άπειρος και λίγος σύμφωνα με κάποιους) Τάκης Λεμονής θα ήταν ο προπονητής της ομάδας για την νέα σεζόν, οπότε το δέχτηκαν-τουλαχιστον στα λόγια.

Ηρθε η ώρα να μιλήσουμε και για αυτό που απασχολεί κάθε οπαδό, οποιασδήποτε ομάδας, το καλοκαίρι. Κεφάλαιο Μεταγραφές. Ο μεταγραφικός σχεδιασμός δεν ήταν ο σωστότερος δυνατός, όχι με βάση την αξία των παικτών που ήρθαν, αλλά κυριώς με βάση την καθυστέρηση της ολοκλήρωσής τους. Συγκεκριμένα στην ομάδα έρχονται οι: Λουτσιάνο Γκαλέτι, Λιονέλ Νούνιεζ, Ντάρκο Κοβάσεβιτς, Ραούλ Μπράβο, Ροντρίγκο Αρτσούμπι(ως δανεικος), Παρασκευάς Aντζας, Κώστας Μήτρογλου, Λομάνα Λουα-Λουα, Κριστιάν Λεντέσμα, Μιχαλης Σηφακης, Κυριακος Παπαδόπουλος. Μεταγραφές οι οποίες τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, θεωρούνται από εμένα, σε γενικές γραμμές, πολύ επιτυχημένες.
Βεβαιως για να δαπανηθούν τόσα χρήματα για τις μεταγραφές, σημαντικό μερίδιο είχε και η πώληση του Νέρι Καστίγιο στην ουκρανική Σαχτάρ Ντόνετσκ. Ένα πολύκροτο σήριαλ του καλοκαιριού, ειδικά μετά το πολύ καλό Κόπα Αμέρικα που έκανε ο πρώην επιθετικός του Ολυμπιακού, του οποίου το τέλος ικανοποίησε τους πάντες, αφού ο Ολυμπιακός πήρε 16 εκατομμύρια ευρώ(!), για να τον στείλει στην Ουκρανία. Στα πλαίσια της ανανέωσης της ομάδας, η οπόια έπρεπε να είχε αρχίσει 2-3 χρόνια πριν και όχι να γίνει τόσο απότομα, φεύγουν από τον Ολυμπιακό σωρεία παικτών, με πιο σημαντικές κατΆεμέ αποχωρήσεις αυτές των Ανατολάκη και Γεωργάτου που ουσιαστικά σημάδευαν το τέλος εποχής μίας ομάδας που μας χάρισε 10 πρωταθλήματα σε 11 χρόνια, δίνοντας τη σκυτάλη στη φετινή εντελώς διαφορετική ομάδα του Ολυμπιακού.

Εν τω μεταξύ στα φιλικά, ο Ολυμπιακός δεν παρουσιάζει και τόσο καλή εικόνα, με την ομάδα να φαίνεται ασύνδετη στα περισσότερα από αυτά. Σκεπτικισμός δημιουργείται στις τάξεις των οπαδών, όσον αφορά το κατά πόσο είναι ικανός ο προπονητής να διαχειριστεί σωστά το πολύ καλό υλικό της ομάδας. Με την επιστροφή μάλιστα του Ολυμπιακού από την Αυστρία όπου πραγματοποιήθηκε το βασικό στάδιο της προετοιμασίας, ο Λεμονής δέχεται «δωρεάν μαθήματα προπονητικής» από τον Έβαλντ Λίνεν, προπονητή του Πανιωνίου, σε ενα φιλικό ανάμεσα στις δύο ομάδες στο Καραισκάκη στο οποίο η ομάδα της Νέας Σμύρνης αναδείχτηκε νικήτρια με 1-2.

Η κληρωτίδα παίζει τα δικά της παιχνίδια και πάλι, φέρνοντας Ολυμπιακό και Παναθηναικό αντιμέτωπους την 1η αγωνιστική στη Λεωφόρο, για 2η φορά μέσα σε τρία χρόνια. Παράλληλα, ο Ολυμπιακός κληρώνεται στον τρίτο όμιλο του ChampionsLeagueμε αντιπάλους τις Ρεάλ Μαδρίτης, Βέρντερ Βρέμης και Λάτσιο-ένας όμιλος ομολογουμένως δύσκολος.

Ανασκόπηση 2007 - Part I: Νέο έτος, νέα αρχή

Ανασκόπηση 2007-Part I: Νέο έτος, νέα αρχή
by metallica

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της, και μέσα από αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω να κάνω μια ανασκόπηση του 2007 για τον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό. Αρκετά σημαντικά γεγονότα έλαβαν χώρα, αρνητικά αλλα και θετικά, και κάθε ένα από αυτά είχε και τις αντίστοιχες συνέπειες.

Το νέο έτος βρίσκει στο τιμόνι του Ολυμπιακου τον Τάκη Λεμονή, στη δεύτερη θητεία του στην ομάδα. Ειχε προηγηθεί η φυγή του Τροντ Σόλιντ, ενός προπονητή ο οποίος παρουσιάστηκε στους φίλους της ομάδας ως ένας άλλος Μεσσίας που θα οδηγούσε τον Ολυμπιακό στην μεγάλη ευρωπαική καταξίωση, με τα αποτελέσματα του έργου του να στιγματίζουν αρνητικά την ομάδα τα δύο τελευταία χρόνια. Ο Λεμονής αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό απο την πλειοψηφία των οπαδών του Θρύλου, χωρις όμως να δημιουργηθούν εντάσεις. Ο λόγος είναι πως οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, θεωρούσαν την επιλογή του προπονητή ως προσωρινή, καθώς το καλοκαίρι «θα ερχόταν στον Ολυμπιακό ο καταξιωμένος Ευρωπαίος προπονητής που θα οικοδομούσε την ομάδα της επόμενης δεκαετίας». Η αποστολή του νέου προπονητή ήταν ο Ολυμπιακός να έπαιρνε το νταμπλ και να έπαιζε καλύτερο ποδόσφαιρο. Δεν πρέπει φυσικά να παραλειφθεί πως το σήριαλ Τοροσίδη είχε αίσιο τέλος για τον Θρύλο καθώς κατηφορίζει στο λιμάνι, με την Σκόντα Ξάνθη να παίρνει εκτός από χρηματικό αντάλλαγμα και τον Θανάση Κωστούλα, έναν από τους πιο συμπαθείς κατΆεμέ παίκτες του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια.

Ο Λεμονής παραλαμβάνει την ομάδα στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος, μία πρώτη θέση που δεν προήλθε τόσο από την καλή απόδοση του Ολυμπιακού αλλά κυρίως από την αδυναμία των αντιπάλων του να τον κοντράρουν ακόμη και σε μία άσχημη χρονιά γι αυτόν. Οι παίκτες φαίνονταν απογοητευμένοι, χωρίς κίνητρο και αυτό ουσιαστικά συντέλεσε στο να παρουσιάζεται στο γήπεδο μία ομάδα άνευρη και χωρίς καμία διάθεση να παίξει ποδόσφαιρο. Ουσιαστικα λοιπόν, ο πρώτος στόχος του νέου προπονητή ηταν να ανυψώσει το ηθικό των ποδοσφαιριστών του, να τους κάνει να αποκτήσουν και πάλι όρεξη να προσφέρουν.

Και κάπου εκεί, έρχεται η πρώτη δυνατή σφαλιάρα. Ο Ολυμπιακός παίζοντας με τους λεγόμενους «αναπληρωματικούς» ηττάται με 2-0 στα Γιάννενα από τον ψυχωμένο ΠΑΣ, για τους 8 του Κυπέλλου Ελλάδας. Στο δεύτερο παιχνίδι απλά έρχεται η επιβεβαίωση πως ο Ολυμπιακός νοσεί και μάλιστα βαριά, καθώς νικάει μεν με 2-1 τον ΠΑΣ αλλά αποκλείεται απο την συνέχεια του θεσμού.

Το πρωτάθλημα συνεχίζεται και ο Ολυμπιακός χωρίς να εντυπωσιάζει με την απόδοσή του, ούτε έχοντας κάποια αισθητή βελτίωση τερματίζει για μία ακόμη φορά στην πρώτη θέση, χάνοντας ωστόσο με 0-1 στο Καραισκάκη από τον αιώνιο αντίπαλο του, σε ένα παιχνίδι που θα μπορούσε άνετα να είχε κερδίσει. Στο άλλο ντέρμπι, με αντίπαλο την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ φέρνει 3-3 πιάνοντας πολύ καλή απόδοση ανά διαστήματα.

Και μετά αρχίζουν τα όργανα. Ο Ριβάλντο, στις 12/5/07, παραχωρεί συνέντευξη τύπου και εξηγεί τους λόγους που αποχωρεί από τον Ολυμπιακό, κατηγορώντας παράλληλα ευθέως την διοίκηση του Ολυμπιακού(και ειδικότερα τον Σωκράτη Κόκκαλη) για την στάση της απέναντί του. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού χωρίζονται σε στρατόπεδα, υπέρ του Ριβάλντο και υπέρ της διοίκησης. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο βραζιλιάνος δεν παρευρίσκεται στη φιέστα του Ολυμπιακού(κατα την προσωπική μου άποψη, ήταν λάθος του αυτό) και εξαγριωμένοι οι οπαδοί βρίζουν τον πρόεδρο της ομάδας, ενώ δεν διστάζουν να γιουχάρουν τον τεράστιο Πρεντραγκ Τζόρτζεβιτς την ώρα που σηκώνει την κούπα(αρκετοί τον κατηγορούν έως και τώρα ως τσιράκι του προέδρου, ενώ άλλοι θεώρησαν πως έχει μερίδιο ευθύνης στη φυγή του Ριβάλντο). Ήταν το μόνο πρωτάθλημα, που κανένας φίλος του Θρύλου δεν χάρηκε πραγματικά, και το οποίο επισκιάστηκε από το προαναφερθέν γεγονός. Ο Ριβαλντο μετέπειτα υπέγραψε στην ΑΕΚ....(συνεχίζεται...)

Ποδόσφαιρο και Φιλοσοφία Μέρος Γ’

by
Étienne de La Boétie

^{Περί Οπαδισμού, Ηθικής, και Αλήθειας}

^{Σε μια πρόσφατη και λείαν ανδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ μελών του φόρουμ προέκυψε μια διαφωνία με αφορμή την οποία θα αποπειραθώ να ολοκληρώσω με το τελευταίο της μέρος μία σειρά σκέψεων για το ποδόσφαιρο και τη φιλοσοφία που άρχισε το καλοκαίρι. Στην συζήτηση αυτή τέθηκε το αρκετά γνωστό θέμα της ομάδας ως “ιδεολογίας”—με άλλα λόγια (και σε αντίστιξη με την Μαρξική αναγωγή της ιδεολογίας σε “ψευδή συνείδηση” ή ασυνείδητη αναπαραγωγή της φαντασιακής σχέσης μας με την πραγματικότητα) της ομάδας ως συμβόλου κάποιου συγκεκριμένου πυρήνα ενσυνείδητων αξιών. Η διαφωνία αφορούσε το αν μπορεί να νοηθεί η σχέση μας με την ομάδα μας ως ενσυνείδητη σχέση με ένα σύστημα αξιών ή αν, αντίθετα, αν αυτή η σχέση αναπτύσσεται ασυνείδητα, μέσω εντυπωμένων αναμνήσεων και συσχετισμών και άρα στερείται ηθικής αξίας ή σημασίας.}

^{Η θέση μου εδώ θα είναι να διαφωνήσω ταυτόχρονα και με τις δύο αυτές απόψεις. Θα συμφωνούσα ότι για ορισμένους η εκλογίκευσή μιας συχνά μακροχρόνιας και ιδιαίτερα σταθερής σχέσης με μια ομάδα είναι φυσικό να περνά μέσα από την αποδοχή της ιδέας ότι η σχέση αυτή εκπροσωπεί συγκεκριμένες ατομικές ή συλλογικές αξίες. Εδώ βέβαια προκύπτει η εξόχως λογική αντίρρηση ότι η οπαδική σχέση δεν μπορεί να έχει προκαθορισμένο ηθικό περιεχόμενο, εφόσον, χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι οπαδοί, ή δεν είναι οπαδοί της δικής μας ομάδας και όμως τους εγκρίνουμε ηθικά και άλλοι, που είναι οπαδοί της δικής μας ομάδας, τους οποίους απορρίπτουμε. Αντιπροτείνεται επομένως να αποδεχτούμε τον μη λογικό, καθαρά συναισθηματικό και ασυνείδητο χαρακτήρα της οπαδικής σκέψης ως δεδομένο, χωρίς να επιχειρούμε να αποδώσουμε στον οπαδισμό κάποιο προκαθορισμένο ηθικό περιεχόμενο.}

^{Και αυτή η δεύτερη άποψη όμως (ας την χαρακτηρίσω “αισθητική” σε αντίθεση με την “ηθικολογική” που συνόψισα πιο πριν) έχει μία σημαντική αδυναμία: συγχέει την απουσία προκαθορισμένου ηθικού περιεχομένου στην οπαδική στάση με την απουσία της ηθικής διάστασης αυτής καθεαυτής. Η πρότασή μου εδώ θα είναι, αντίθετα, ότι ο οπαδισμός έχει ηθικές διαστάσεις, και αυτό όχι παρά το γεγονός αλλά αντίθετα ακριβώς εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν έχει προκαθορισμένο ηθικό περιεχόμενο. Ο βασικός λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό αρχίζει να γίνεται εμφανής από την βασικότερη όλων των συλλογικών ιδεολογιών, τη θρησκεία. Υπάρχει σαφώς μεγάλο ποσοστό αλήθειας στην οπαδική στην έκφραση ότι “η ομάδα είναι θρησκεία.” Αυτή η φράση θα πρέπει να ερμηνευτεί με φιλοσοφική ακρίβεια. Και αυτό διότι το ότι η ομάδα είναι θρησκεία σημαίνει όχι απλώς ότι είναι ιερή, αλλά ότι όπως όλα τα πράγματα που είναι ιερά, δεν έχει προκαθορισμένο ηθικό περιεχόμενο. Ο ανθρωπολόγος Κλωντ Λεβι Στρως έδειξε πειστικά ότι κάτι τέτοιo ισχύει με το “μάνα” των Εβραικών κειμένων, που ουσιαστικά είναι ένα “κενό σημείο” στο οποίο η κοινότητα επενδύει μια σειρά αντιφατικών νοημάτων. Με άλλους, πιο λαϊκούς όρους, ο Χριστιανισμός ή ο Μουσουλμανισμός του ενός μπορεί κάλλιστα να είναι ριζικά αντίθετος ηθικά από τον Χριστιανισμό ή τον Μουσουλμανισμό του άλλου, και ποτέ καμμία θρησκεία δεν απετέλεσε από μόνη της αξιόπιστη βάση κρίσης της ηθικής της κοινωνίας που την εξέθρεψε ή την συντηρεί.}

^{Αν ο οπαδισμός, όπως και η θρησκεία, δεν έχει κανένα προκαθορισμένο ηθικό περιεχόμενο τότε με ποια λογική μιλάμε για σχέση οπαδισμού και ηθικής; Η απάντηση θα είναι απλή: η ηθική διάσταση δεν έγκειται στο περιεχόμενο του οπαδισμού (ή της θρησκείας), αλλά στη μορφή του. Ποια είναι αυτή η μορφή; Μα φυσικά η συλλογικότητα. Αυτήν ακριβώς την διάσταση αγνοεί η κατά τα φαινόμενα απόλυτα λογική απόρριψη κάθε “ηθικο-κεντρικής” προσέγγισης στον οπαδισμό. Η συλλογικότητα αυτή καθεαυτή βέβαια δεν έχει ηθικό περιεχόμενο: υπάρχουν συλλογικότητες με θετικό ηθικό πρόσημο (δημοκρατία, κοινότητες αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης) και συλλογικότητες με αρνητικό ηθικό πρόσημο (οχλοκρατία, φασιστική ομοιομορφία). Ως μορφή όμως, κάθε συλλογικότητα περιέχει την υπόσχεση της εκ-στατικής κοινότητας, και μέσα σε αυτή, της άρσης της ακραιφνώς εργαλειακής και άρα ανήθικης μορφής των σχέσεων σε κοινωνίες ανταγωνιστικού ατομικισμού. Αν σαν επαγγελματίας είμαι αναγκασμένος να κρίνω προοπτικές συνεργασίας με αυστηρά κριτήρια αποτελεσματικότητας ή κέρδους, σαν οπαδός αναστέλλω αυτή ακριβώς την τάση—διεκδικώ με άλλα λόγια την έκθεση σε μια σχέση που να είναι πάνω από όλα απροϋπόθετη. Ο οπαδός δεν εισάγει λογικές προϋποθέσεις σε ότι αφορά την αγάπη του για μια ομάδα. Αν το κάνει, δεν είναι οπαδός. Ως εκ τούτου, αποδέχεται, ανάμεσα σε άλλα, όχι απλώς την πραγματικότητα του πόνου, της ήττας, της θλίψης και της απογοήτευσης, αλλά και την ουσιώδη σημασία τους για την αλήθεια της ύπαρξής του εν γένει. Στην πορεία ανακαλύπτει ότι η άρση της εργαλειακής, δηλαδή κατά τον Καντ εξ’ ορισμού ανήθικης, στάσης απέναντι σε κάτι, δύναται να τον συνδέσει με άλλους που επίσης επιθυμούν να σχετιστούν με κάτι ηθικά και όχι εργαλειακά: Ο οπαδός είναι εξ ορισμού ζώον κοινωνικό. Η αρχαιότερη προσωπική ανάμνηση οπαδικής ευτυχίας δεν είναι παρά μια καμουφλαρισμένη εκδοχή της εκστατικής ευτυχίας της άρσης του ‘εγώ’ από το πλήθος (multitude) την οποία σαν “ενήλικοι” έχουμε διδαχθεί να αντιμετωπίζουμε με αρκούντως “ενήλικο” (δηλαδή συναισθηματικά στραπατσαρισμένο) σκεπτικισμό. Αυτή την άρση ψάχνει ο οπαδός στο γήπεδο, συχνά, βέβαια, έχοντας δείξει έλλειψη σεβασμού στην μοναδικότητά της και επιχειρώντας να την αναπαράγει μηχανικά (με την χρήση ναρκωτικών ή αλκοόλ, με την συνειδητή προσπάθεια να απωλέσει συνειδητό έλεγχο στον εαυτό του).}

^{Η αλήθεια την οποία παράγει ο οπαδισμός λοιπόν δεν είναι άλλη από την άρθρωση της καταπιεσμένης και στους καιρούς μας όλο και πιο αλύτρωτης επιθυμίας για συλλογικότητα. Η αλήθεια αυτή δεν έχει μεταφυσικό χαρακτήρα: κάθε συλλογικότητα μπορεί να ξεπέσει σε απλό δογματισμό, μισαλλοδοξία, απλό αναθεματισμό του διαφορετικού—(“εμείς είμαστε οι πραγματικοί Χριστιανοί, μουσουλμάνοι, Ολυμπιακοί κλπ, οι άλλοι είναι προδότες, παρακμιακοί, άπιστοι” ή “πας μη Χριστιανός, μουσουλμάνος, Ολυμπιακός κλπ, βάρβαρος).” Η αλήθεια αυτή έχει αντίθετα τον χαρακτήρα μιας ευάλωττης υλικής διαδικασίας, είναι κάτι που δημιουργείται έμπρακτα στην ανάπτυξη της συλλογικότητας εφόσον αυτή παραμένει ενεργή, ανοιχτή δηλαδή στην ετερογένειά της,στον δυναμισμό που την καταδικάζει να αλλάζει συνεχώς ισορροπίες, τον εν τέλει αναγκαστικά ασταθή και παροδικό χαρακτήρα της.}

^{Συχνά ακούμε να λέγεται από κάποιους ότι δεν είναι οπαδοί αλλά φίλαθλοι. Ουδέν ψευδέσθερον. Η σχέση με οποιοδήποτε άθλημα αρχίζει αναγκαστικά από τη θέση του οπαδού και αν φτάσει σε αυτή του φιλάθλου είναι γιατί έχει ήδη απογοητευτεί από την οπαδική δυναμική. Κανείς “φίλαθλος” δεν αγάπησε π.χ το ποδόσφαιρο από την αδιάφορα οικουμενική θέση του θεατή με “γενικό” ενδιαφέρον για όλα και τίποτε. Το αγάπησε πρώτα ως οπαδός και από τη θέση του οπαδού. Ο οπαδισμός με άλλα λόγια είναι ένα παράδειγμα του μοναδικού, του απόλυτα συγκεκριμένου, πυρήνα της ίδιας της επαφής με το οικουμενικό. Χωρίς εμπειρία μοναδικότητας (αγαπώ αυτή την ομάδα που βλέπω να παίζει ποδόσφαιρο, αυτή την συγκεκριμένη ενσάρκωση του ποδοσφαίρου), καμμία δυνατότητα ανακάλυψης της οικουμενικότητας (αγαπώ το ποδόσφαιρο γενικότερα και έτσι μπορώ να εκτιμήσω το καλό ποδόσφαιρο πέρα από τις δικές μου οπαδικές προτιμήσεις). Που σημαίνει φυσικά ότι σε ό,τι αφορά τη διαμόρφωση σχέσεων με το σύγχρονο αθλητικό θέαμα η “έκκεντρη”, “μη ουδέτερη” και “μη αντικειμενική” θέση είναι κάθε άλλο παρά παρέκκλιση από κάποια ορθή ουδετερότητα. Θα ήταν σαφώς ακριβέστερο να δούμε στον οπαδισμό την δυνατότητα μιας σχέσης με την αλήθεια ταυτόχρονα απόλυτης (δεν μπορεί να είναι κάποιος οπαδός υπό προϋποθέσεις, εν μέρει οπαδός, οπαδός δύο ανταγωνιστικών μεταξύ τους ομάδων, κλπ) και δι-υποκειμενικής, μιας σχέσης με το οικουμενικό που δεν μπορεί παρά να αρθρωθεί μέσα από το συγκεκριμένο. Υπάρχει χώρος, με λίγα λόγια, για μια φιλοσοφική υπεράσπιση του οπαδισμού ως κάτι παραπάνω από μια απλή αποτυχία να φτάσει κανείς στα υποτιθέμενα ύψη του φιλελεύθερου σχετικισμού ως μοναδικής ώριμης (δηλαδή αρκούντως συμβιβασμένης με τον ακραιφνή ατομικισμό) στάσης ζωής.}

^ΤΕΛΟΣ

Λεωφόρος.....Λεβερκούζεν....Βρέμη!

by sotosg7

Κάποιοι θα αναρωτιέστε πως μπορούν να συνδέονται ένα γήπεδο,μια γερμανική ομάδα και μια γερμανική πόλη.Είμαι σίγουρος πως κάποιοι έχουν βρει το κοινό στοιχείο και αυτό είναι που θέλω να τονίσω.Οσοι ακόμα απορούν,μην τρομάζετε...ούτε η Λεβερκούζεν θα μετακομίσει για τους αγώνες της στη Βρέμη,ούτε και το Βεζερστάντιον θα μετονομαστεί σε Λεωφόρο.Ο «τάφος του Ινδού» θα παραμείνει στη θέση του και θα περιμένει μέχρι τον επόμενο θρίαμβο της κόκκινης ομάδας εντός αυτού.Η Λεβερκούζεν θα συνεχίσει να έχει το προνόμιο της ομάδας που μάζεψε 6 φορές την μπάλα από τα δίχτυα της σε αγώνα με τον Ολυμπιακό και η Βρέμη θα μείνει για πάντα στην Ιστορία και μάλιστα με χρυσά γράμματα.

Θα μείνει στην ιστορία γιατί εκεί ήρθε το πρώτο διπλό για την ομάδα του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ.Το πολυπόθητο διπλό που αναζητούσαμε εδώ και 11 χρόνια,είναι πλέον γεγονός.Μπορεί τα τελευταία χρόνια να το πλησιάσαμε αρκετά,αλλά η παράδοση για να σπάσει ήθελε στον πάγκο του Ολυμπιακού τον Τάκη Λεμονή.Τον άνθρωπο που είχε φτάσει πιο κοντά από όλους τους προκατόχους του σε αυτή την επιτυχία.Μπορεί για δευτερόλεπτα να έχασε τη νίκη στο Ριαθόρ,όμως η θεά τύχη κάτι του χρώσταγε και θέλησε να του το ανταποδώσει με την πρώτη ευκαιρία.Μπορεί σε κάποιους να φαίνομαι γραφικός,αλλά κοιτάω τι γράφει η ιστορία.Και η ιστορία γράφει τον Λεμονή ως προπονητή του Ολυμπιακού στις μεγαλύτερες επιτυχίες της ομάδας στην σύγχρονη ιστορία της.Εγώ είμαι αυτός που είχα πει πως ο Λεμονής δεν είναι προπονηταράς,αλλά δεν είναι και ξοφλημένος.Αυτό δεν αλλάζει και πως να αλλάξει όταν μιλούν οι αριθμοί.1-4 παρέλαση στη Λεωφόρο,6-2 την Λεβερκούζεν στη Ριζούπολη και τέλος ο θρίαμβος 1-3 στη Βρέμη.Δε μπορεί λοιπόν να είναι τυχαίο πως και στα τρια παιχνίδια καθόταν στον πάγκο της ομάδας.

Η κατάρα που κουβαλούσε η ομάδα για τόσα χρόνια δεν υπάρχει πια.Η κατάρα έσπασε.Εσπασε!!!Και μόνο γι αυτό το λόγο ο Λεμονής δικαιούται να τον αφήσουμε στην ησυχία του να δουλέψει και στο τέλος της χρονιάς να τον κρίνουμε.Εδώ πήρε πίστωση χρόνου ο «ψαράς» απ τη Νορβηγία,δεν αξίζει να δώσουμε μια χρονιά τυφλής εμπιστοσύνης στον άνθρωπο που έφερε το πολυπόθητο διπλό;Aφού δεν αφήσαμε να δουλέψει τον προπονητή που έκανε τις καλύτερες πορείες του Ολυμπιακού στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια,ας αφήσουμε τον προπονητή με τις μεγαλύτερες νίκες.

Ας κλείσει ο πρόεδρος τα αυτιά του στα διάφορα σχόλια και να συνεχίσει να του δείχνει εμπιστοσύνη.Και φυσικά να του παρέχει όλα όσα του χρειάζονται για να φέρει εις πέρας το έργο του.Μπορεί η κληρωτίδα να μας γύρισε την πλάτη,όμως φέτος ο πρόεδρος δεν είχε αφήσει την ομάδα στο έλεος του Θεού.Σας είπα πως οι παίχτες που ήρθαν δεν έχουν το τεράστιο όνομα,αλλά έχουν ποιότητα που έλειπε από την ομάδα.Ελπίζω όλοι πλέον να έχετε καταλάβει πως ο Κοβάσεβιτς δεν είναι Ντάνι κι ότι ο Γκαλέτι σύντομα θα ξαναφορέσει τη φανέλα της Αργεντινής.Δε θα συνεχίσω τη σύγκριση παιχτών,αλλά ο πρόεδρος πρέπει να συνεχίσει την ενίσχυση της ομάδας για να μην ξανακάνουμε 11 χρόνια να δούμε το διπλό στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Και για τους γκρινιάρηδες στο Μπάσκετ σας λέω πως οι Αγγελόπουλοι δε θα αρκεστούν μόνο στην επιστροφή του Ολυμπιακού στην κορυφή.Κάντε υπομονή και θα τρέχετε πρώτοι από όλους στο Ελ.Βενιζέλος...!!!

Είναι ομάδα του λαού,Θεός σε ορισμένους,θρησκεία σε φανατικούς,εχθρός σε οργισμένους!!!

Η τέχνη και το ποδόσφαιρο

άρθρο από Loukretia

Υπάρχουν άραγε κοινά σημεία ανάμεσα στην Τέχνη και το ποδόσφαιρο? Μπορεί ο ποδοσφαιριστής να αναχθεί σε έναν καλλιτέχνη? Μπορεί ένας προπονητής να θεωρηθεί σαν ένα είδος «δασκάλου» και «πνευματικού οδηγητή» για έναν ποδοσφαιριστή? Αν το γκολ του Μαραντόνα είναι πρωτότυπο έργο τέχνης, τότε μπορούμε να πούμε ότι το γκολ του Μέσσι είναι ο επίγονός του?

Η τέχνη αποτελεί μια από τις εκφάνσεις του ιδεατού, αλλά συγχρόνως μοιάζει με ένα φυσικό φαινόμενο. Δεν καταγράφει την ιστορία, ούτε την ακολουθεί. Η τέχνη είναι το ξεχείλισμα της έκφρασης και η τελική αποθέωση της πληρότητας. Η τέχνη είναι ανά τις εποχές και τις κοινωνίες άλλοτε ήρεμη και λιτή σαν το αεράκι που προκαλεί το θρόισμα των φύλλων και άλλοτε βίαια και πληθωρική σαν τον άνεμο που ξεριζώνει δέντρα. Αν το ποδόσφαιρο είναι τέχνη, τότε έχει τις δικές του τεχνοτροπίες και αισθητικές αρχές, όπως εκείνες αποκρυσταλλώνονται από χώρα σε χώρα και από εποχή σε εποχή. Για παράδειγμα το ρεύμα του ιταλικού νεορεαλισμού στις δεκαετίες του 1950 και 1960 δεν αντικατοπτρίζεται στο κατενάτσιο, που εισήγαγε η Ίντερ την ίδια περίπου εποχή?

Όταν η τέχνη γεννά τέχνη, τότε είναι σίγουρα τέχνη: ο Μαραντόνα έγινε τραγούδι τόσο για τους οπαδούς της Νάπολι (MamahovistoMaradonna) όσο και για τους ManuChao (SantaMaradonna). Όπως περίπου η ποίηση του Ελύτη, του Σεφέρη και του Γκάτσου γίνονται τραγούδια του Μίκη και του Μάνου.Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι το ποδόσφαιρο είναι η τέχνη να καταλαβαίνει κάποιος την αλλαγή συνθηκών και να προσαρμόζει ανάλογα με το παιχνίδι του. Θα προσέθετα ότι το ποδόσφαιρο είναι η τέχνη να χρησιμοποιεί κανείς τα εκφραστικά του μέσα ανάλογα με τη συγκυρία, αλλά και κατ’ επέκταση και με το είδος του μέσου. Δεν μπορεί κάποιος προπονητής, για παράδειγμα, να χρησιμοποιήσει πλέον εύκολα ένα αργό δεκάρι, όταν το σύγχρονο ποδόσφαιρο στηρίζεται περισσότερο στην ταχύτητα, την αστραπιαία εναλλαγή φάσεων και την γρήγορη εκμετάλλευση του κενού χώρου. Το ποδόσφαιρο της Εθνικής Βραζιλίας στην δεκαετία του 1970, το οποίο σήμερα θεωρείται εξαιρετικά αργό, αν και φαντεζί και περίτεχνο, έμοιαζε πολύ με την ψυχεδελική μόδα των παιδιών των λουλουδιών, που υμνούσε τη χαρά της ζωής και την απόλυτη ελευθερία. Στην εποχή των συστημάτων της αποθέωσης των αυτοματισμών και του rotation αποτελεί όμορφη ανάμνηση, αλλά δεν είναι αποδεκτό στο σύγχρονο πνεύμα της αποτελεσματικότητας και των ποδοσφαιρικών σκοπιμοτήτων.

Το ποδόσφαιρο το κατανοούν «απολύτως» τόσοι λίγοι ειδήμονες όσοι και την τέχνη της ποίησης, ενώ οι κοινοί ποδοσφαιρόφιλοι που το κατανοούν «σχετικώς» είναι τόσοι πολλοί όσοι και οι αναγνώστες της ποίησης αντιστοίχως. Και όπως είναι αρκούντως περισσότεροι όσοι έχουν παίξει ποδόσφαιρο από όσους γνωρίζουν την τέχνη και την τεχνική του, έτσι οι περισσότεροι πλάθουν και εκστομίζουν ποιητικές φράσεις πολύ περισσότερες απ' όσες θα επέτρεπε ο βαθμός που έχουν συνειδητοποιήσει την τέχνη της ποίησης και τους κανόνες που τη διέπουν. Σύμφωνα με τον Πιερ – Πάολο Παζολίνι: «Το ποδόσφαιρο είναι η τελευταία ιερή παράσταση των καιρών μας. Κατά βάθος πρόκειται για ιεροτελεστία, αν και είναι μια απόδραση. Ενώ άλλες ιερές παραστάσεις βρίσκονται σε παρακμή, ακόμα και η θεία λειτουργία, το ποδόσφαιρο είναι η μοναδική που μας έχει απομείνει. Είναι το θέαμα που αντικατέστησε το θέατρο». Αν το θέατρο και το ποδόσφαιρο είναι κοντά, είναι γιατί συμβαίνουν και τα δυο μπροστά στα μάτια μας, και γιατί και τα δυο προϋποθέτουν κάποιο κοινό. Κάποιες φορές είναι το ίδιο κοινό το οποίο αποθεώνει τις χορευτικές κινήσεις του George Best, όταν περνά σαν άνεμος τους αμυντικούς που τον μαρκάρουν, με το κοινό μιας όπερας. Τόσο το ποδόσφαιρο όσο και το θέατρο έχουν «φίλους» και «εχθρούς» ˙ τόσοι αγαπούν τον Ολυμπιακό και τόσοι τον Μαχαιρίτσα, σε τόσους είναι μισητός ο Παναθηναϊκός και σε τόσους αντιπαθής ο Χατζηγιάννης.

Τόσο το ποδόσφαιρο όσο και η τέχνη περικλείουν έναν ωκεανό συναισθημάτων που δεν αποτελούν συνάρτηση του εργαλείου μέτρου – παρατήρησης. Παρακολουθούμε έναν συναρπαστικό ποδοσφαιρικό αγώνα, με το ίδιο ενδιαφέρον που παρακολουθούμε μια εξαιρετική θεατρική παράσταση. Παρακολουθούμε για να ευχαριστηθούν οι αισθήσεις μας αλλά κυρίως παρακολουθούμε ποδόσφαιρο γιατί τέρπεται όλο μας το είναι και γιατί αυτό αποτελεί ένα είδος παραμυθίας από την τραχύτητα της καθημερινής ζωής. Τελικά, όταν όλοι μιλάνε στο όνομα του λαού, μόνο η τέχνη ως τέχνη και δη λαϊκή μπορεί να το κάνει αυθεντικά. Το ποδόσφαιρο τελικά είναι η τελευταία λαϊκή τέχνη και μάλιστα αυθεντική γιατί ο λαός το εισπράττει ως αυθεντική τέχνη και εμείς οι διανοούμενοι μένει να το αποδείξουμε..

Ανταπόκριση απο ένα ΟΝΕΙΡΟ...

από τον τυχερό μας φίλο oikon7

Φύγαμε με πούλμαν από έναν σταθμό έξω από την Κολωνία λίγο μετά από τις 12 το μεσημέρι. Φτάσαμε στις 5 το απόγευμα. Πριν τον αγώνα, τσάρκες στα πέριξ του σταδίου (γηπέδου μάλλον), μπιρίτσες, χαχαχα με τους Γερμανούς (ήρεμα πράγματα, εντελώς ήρεμα και πολύ όμορφα). Οι δικοί μας έφταναν είτε με πούλμαν (οι περισσότεροι) είτε με τρένο ή ΙΧ. Οι περισσότεροι Έλληνες της Γερμανίας - δεν γνωρίζω πόσοι ανέβηκαν από την πατρίδα.

Κατά τις 7 είχαν φτάσει σχεδόν όλοι οι δικοί μας και μας άφησαν να μπούμε στο γήπεδο. Εννοείται οι κερκίδες των γηπεδούχων ήταν σχεδόν άδειες ακόμα. Μας έδωσαν τη θύρα 10 και κομμάτι της διπλανής (9 νομίζω) που τις γεμίσαμε εντελώς. Kάθε θύρα έχει δύο διαζώματα. Η κερκίδα των φιλοξενουμένων βρίσκεται πλάι στο πέταλο.

Το γήπεδο της WERDER δεν είναι κάτι το σπουδαίο, αλλά ξεγελάει το μάτι: με το Στέλιο νομίζαμε ότι παίρνει καμιά 50 χιλ. θεατές, αλλά τελικά από το φωτεινό πίνακα ανακοινώθηκε ότι ο συνολικός αριθμός θεατών που παρακολούθησαν εχθές τον αγώνα ήταν 37.500. Συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι λίγες θέσεις ήταν κενές (στα επίσημα, πολύ ακριβά εισιτήρια), δεν νομίζω το WESERSTADION να παίρνει πάνω από 40 χιλ. τελικά. Πάντως οι εξέδρες είναι σκεπαστές: όταν βρέχει μόνο οι δύο μπροστινές σειρές θεατών βρέχονται (στην κερκίδα που βρίσκεται απέναντι από τα επίσημα).

Μέχρι να αρχίσει ο αγώνας, συνθήματα και τραγούδι - όλα προβλεπόμενα, καμία απολύτως διαφορά από το Καραϊσκάκη. Ίσως μάλιστα η κερκίδα εχθές να είχε και περισσότερο παλμό από ότι άλλες φορές, επειδή εδώ την ομάδα την βλέπουμε σπανιότατα...

Πρώτος βγήκε για ζέσταμα ο Νικοπολ ο οποίος και αποθεώθηκε - ανταπέδωσε με χαιρετισμό προς το μέρος μας. Λίγο μετά τις 8, βγήκαν και οι δύο ομάδες για ζέσταμα. Κάθ'όλη τη διάρκεια αυτή, δεν σταματήσαμε ούτε δευτερόλεπτο το τραγούδι και τα συνθήματα.

Να σημειώσω εδώ, ότι όλη τη μέρα είχε συννεφιά, αλλά δεν έβρεχε. Λίγο πριν την έναρξη του αγώνα, συζητούσαμε με τον Στέλιο ότι δεν θα είναι καθόλου καλό για τους δικούς μας να βρέξει... δυστυχώς το γκαντεμιάσαμε. Η βροχή άρχισε σχεδόν με την έναρξη του αγώνα.

Ωραίο σκηνικό στην έναρξη: τα φώτα των κερκίδων χαμηλώνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό, προκειμένου να σκοτεινιάσει (όχι εντελώς) ο περίγυρος και να αναδειχθεί περισσότερο ο αγωνιστικός χώρος. Το περίεργο: λίγο πριν ξεκινήσει ο αγώνας, ήρθαν αποκλειστικώς στη δική μας κερκίδα καμιά 20αριά μπάτ.... ε, αστυνομικοί με γκλοπ και παρατάχθηκαν στην πάνω - πάνω σειρά του ανώτερου διαζώματος. Μισοί άνδρες και μισοί γυναίκες. Μερικές μπάτσ... ε, αστυνομικίνες (sic) ήταν και ωραίες γκόμενες και με τον Στέλιο είχαμε πρόβλημα γιατί μια κοιτάζαμε τον αγωνιστικό χώρο μια τι γινόταν πίσω μας...

Πάντως καθόλη τη διάρκεια της παρουσίας μας στη Βρέμη δεν έγινε απολύτως καμία μανούρα και όλα εξελίχθηκαν ομαλά. Η σχετική καζούρα στους Γερμανούς ναι, αλλά μέχρι εκεί.

Ο Ολυμπιακός παρατάχθηκε αμυντικά (όπως άλλωστε έχει αναλυθεί ήδη από πολλούς) στο Α' ημίχρονο. Βασικά, αυτό που είδα εγώ είναι ότι σχημάτισε δύο ιδιότυπες γραμμές άμυνας τοποθετημένες ανάμεσα στο ημικύκλιο της σέντρας και μπροστά από την περιοχή του Νικοπολίδη. ΔΕΝ πιέζαμε πριν οι Γερμανοί περάσουν τη σέντρα (καλώς; κακώς; θέμα προς συζήτηση...)

Αυτό που πιστεύω ότι δεν φαινόταν καθαρά στην τηλεόραση ήταν ο βαθμός στον οποίο το γήπεδο γλιστρούσε: σε πολλές περιπτώσεις, οι παίκτες γλιστρούσαν και έπεφταν κάτω ΕΚΤΟΣ ΦΑΣΕΩΣ - τόσο οι δικοί μας όσο και οι αντίπαλοι. Πιστεύω όμως ότι οι δικοί μας επηρεάστηκαν περισσότερο από τη βροχή. Ξέρω ότι τώρα ακούγομαι σαν τον Λεμονή που κατηγορούσε το χόρτο στο γήπεδο του Άρεως, αλλά νομίζω βλέπατε όλοι πώς έφευγε η μπάλα όταν έβρισκε στο έδαφος, δηλ. τι φάλτσα και τι ταχύτητα έπαιρνε. Το να γίνει κοντρόλ ήταν εξαιρετικά δύσκολο - οι Γερμανοί όμως έχουν συνηθίσει περισσότερο από τους δικούς μας να αγωνίζονται σε τέτοιες συνθήκες.

Τέλος πάντων, θα πω το κουφό τώρα: η αποχώρηση του Ντομί έπαιξε μεγάλο ρόλο για την έκβαση του Α' ημιχρόνου. Όσο έπαιζε, αμυνόμασταν σχετικά καλά από τα αριστερά. Μόλις βγήκε, οι Γερμανοί έστελναν πολύ συχνότερα την μπάλα από κει και προσπαθούσαν πότε με ψηλή και πότε με χαμηλή σέντρα να βρουν τον επιθετικό για κεφαλιά ή για κοντρόλ στο ύψος της περιοχής αντίστοιχα.

Πρέπει να πω ότι το γκολ των Γερμανών ήρθε αρκετά φυσιολογικά: αν και είχε κάποια δόση τύχης, μας πίεζαν πολύ τόσο σε ένταση όσο και σε χρονική διάρκεια. Αν δεν το δεχόμασταν σε αυτή τη φάση, θα γινόταν αργότερα... δυστυχώς. Ο Νικοπολίδης μας έσωσε σε άλλες δύο φάσεις στο Α' ημίχρονο (σε τετ-α-τετ πριν το γκολ και σε προβολή μετά το γκολ). Γενικά η ομάδα δεν πατούσε καθόλου καλά στον αγωνιστικό χώρο. O Λούα Λούα ήταν αποκομμένος μπροστά: με τον Στέλιο συζητούσαμε αν στη θέση του θα έπρεπε καλύτερα να παίξει ο Κοβα, αλλά από την άλλη οι δικοί μας δεν προσπαθούσαν να βρουν τον επιθετικό με ψηλές μπαλιές φοβόμενοι τους δυνατούς κεφαλοσφαιριστές των Γερμανών.

Τελειώνοντας το Α' ημίχρονο, είχαμε δεχθεί ένα γκολ, είχαμε κάνει μόλις μια ευκαιρία και είχαμε για καλύτερο μας παίκτη τον τερματοφύλακα. Οι προοπτικές ήταν δυσοίωνες - βασικά προσωπικά δεν πίστευα ότι θα τη γλυτώναμε με λιγότερα από 3 τεμάχια. Παρόλα αυτά, οι οπαδοί μας δεν σταμάτησαν καθόλου να τραγουδάνε και να προσπαθούν να ενισχύσουν την ομάδα. Μετά την παγωμάρα του γκολ που διήρκησε 3-4 λεπτά, το τραγούδι συνεχίστηκε σε έντονο ρυθμό. Εντάξει, αυτό δεν μπορούσε να αλλάξει την πορεία του πράγματος, αλλά το αναφέρω επειδή το βρήκα συγκλονιστικό.

Στο ημίχρονο η βροχή σταμάτησε. Υπάλληλοι του σταδίου βγήκαν να πατήσουν το χορτάρι με καλά αποτελέσματα: στο Β' ημίχρονο δεν θυμάμαι κάποιον παίκτη που να έπεσε, ενώ και η μπάλα δεν αναπηδούσε τόσο όσο στο πρώτο. Κάπου επιμένω στο γεγονός αυτό, επειδή το θεωρώ αρκετά σημαντικό για την εξέλιξη του αγώνα.

Όπως όλοι είδατε, το Β' ημίχρονο δεν είχε αγωνιστικά τίποτα απολύτως κοινό με το πρώτο. Ήταν σαν να βλέπαμε εντελώς διαφορετικό αγώνα. Οι παίκτες μας βγήκαν με έναν απίστευτο τσαμπουκά και πήραν τα ηνία από την πρώτη στιγμή! Πραγματικά δεν το πιστεύαμε αυτό που βλέπαμε. Οι της Βέρντερ σίγουρα ξαφνιάστηκαν: απόδειξη ο βεβιασμένος τρόπος με τον οποίο έδιωχναν την μπάλα από την άμυνα δίνοντας σε εμάς συνεχώς πλάγια άουτ.

Tα δύο γκολ που μας ακυρώθηκαν, εμένα προσωπικά μου έριξαν το ηθικό. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ήταν πράγματι οφ-σάιντ ή όχι, αφού δεν βλέπαμε την ευθεία από κει που βρισκόμασταν, αλλά το θεωρούσα μια μεγάλη ευκαιρία να ισοφαρίσουμε που πήγε χαμένη. Η ομάδα πάντως δεν έδειξε καθόλου να πτοείται. Η αλλαγή του Γκαλέτι με τον Κοβάσεβιτς είναι αλήθεια ότι μας κούφανε: κάποιος ψέλλισε "ίσως είναι κουρασμένος ο Ισπανός", κάποιος άλλος βιάστηκε να κράξει τον Λεμονή. Τυχαίο ή όχι, στην αμέσως επόμενη επίθεση ισοφαρίσαμε με τον ΣΤΟΛΤΙΔΑΡΟ. Ο πανζουρλισμός στην εξέδρα δεν περιγράφεται.

Ακολούθησε ένα δεκάλεπτο επιθετικού κρεσέντο από τον Ολυμπιακό με τη Βέρντερ να έχει παραλύσει εντελώς. Εμείς στην εξέδρα είχαμε φτάσει σε κορύφωση βλέποντας την ομάδα να επιτίθεται κυριολεκτικά κατά κύματα, να έχει βάλει τη Βέρντερ στα καρέ της μέχρι να έρθει η στιγμή για τον κεραυνό του ΠΑΤΣΑ που έκανε τους Γερμανούς να βουβαθούν και εμάς να αρχίζουμε να χοροπηδάμε εξωφρενικά.

Η ομάδα μετά το 2-1 έγινε κάπως πιο συντηρητική. Δεν έπαιζε το ίδιο είδος άμυνας με το πρώτο ημίχρονο, αλλά έδωσε πράγματι κάποιους χώρους στους Γερμανούς. Βασικά τα δικά μου μάτια ήταν μια στον αγωνιστικό χώρο και μιά στο ρολόι του σταδίου (και μια στην καστανούλα μπατσίνα πίσω μου αχαχχαχαχα). Επειδή το έργο το έχουμε δει πολλές φορές, δεν χωρούσε στο μυαλό μου ότι υπήρχε περίπτωση να ισοφαριστούμε... το φοβόμουν πολύ. Σε κάποια φάση μας έσωσε ο Νικοπολ σε εξ επαφής κεφαλιά. Δεν γνωρίζω ποιος Γερμανός την έκανε, επειδή η εστία του Νικοπολ ήταν απέναντι και δεν μπορούσα να διακρίνω καθαρά...

Οι λίγες αντεπιθέσεις που κάναμε μετά το 2-1 ήταν υποδειγματικές και έφεραν το τρίτο γκολ που έριξε τους Γερμανούς οριστικά στο καναβάτσο. Η σχιζοφρένεια που επικράτησε στην κερκίδα τη στιγμή που ο ΚΟΒΑ πλάσαρε στο ριμπάουντ ήταν για μένα κάτι το πρωτόγνωρο. Για κάποια λεπτά "χαθήκαμε" πραγματικά... η προοπτική του διπλού ήταν πια πολύ κοντά. Και πάλι κρατούσαμε την αναπνοή μας μέχρι να σφυρίξει τη λήξη ο διαιτητής, μέχρι να αποθεώσουμε τους παίκτες και τον προπονητή "ΘΡΥΛΕ ΕΛΑ ΣΤΟ ΛΑΟ ΣΟΥ" μέχρι οι κάτω να "σκοτωθούν" για το ποιος θα αρπάξει τη φανέλα του άλφα ή βήτα παίκτη...

Μείναμε για λίγο εκεί μέχρι να αποχωρήσει το μεγαλύτερο τμήμα των γηπεδούχων οπαδών (τους αποχαιρετήσαμε με το κλασικό "Auf wiedersehen", τους ευχαριστήσαμε για τη φιλοξενία και υποσχθήκαμε να ξαναπεράσουμε ) και κατευθυνθήκαμε στα λεωφορεία. Η απόσταση Βρέμη - Κολωνία είναι περίπου 300 km... ήμασταν οργανωμένοι με τα μπυρόνια για τον γυρισμό, προλάβαμε να πούμε όσα συνθήματα και τραγούδια θυμόμασταν από 150 φορές το καθένα και μετά το γυρίσαμε στα ρεμπέτικα και τα λαϊκά... σε κάποια φάση με πήρε ο ύπνος - αν δεν με ξυπνούσε ο Στέλιος να μου πει ότι φτάσαμε ακόμα στο λεωφορείο θα ήμουν.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΧΘΕΣΙΝΗ ΧΑΡΑ - ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΘΡΥΛΟΥ